Je bent begonnen met een webcam en daar stukjes van je privé leven op bloot te geven. Zeer vernieuwend voor die tijd en meteen populair. Waarom ben je daar eigenlijk mee begonnen?

Ik was in 1997 een jaar voor stage in de Verenigde Staten geweest, samen met mijn vriend Rickert. We raakten er heel enthousiast over internet, want ze waren daar zoveel verder dan in Nederland. Bibliotheekboeken reserveren, kaartjes voor sportwedstrijden kopen, eigenlijk kon je daar alles al met internet doen. Tijdens het chatten en surfen kwamen we ook websites tegen waar mensen met een webcam hun leven uitzonden, en dat vond ik fascinerend.

Eenmaal terug in Nederland kon je hier kabelinternet krijgen van UPC. Zodra we dat hadden vond Rickert het leuk om technisch uit te zoeken hoe je zelf beelden kon uitzenden, dus hing hij een camera aan de computer. In een chat maakten we kennis met een Ier en Belg, en besloot ik even naar ze te zwaaien voor de camera. Ook liet ik ons huis zien. Op een dag kwam de vraag, waarom eigenlijk niet altijd een camera aanzetten, en camathome.com was geboren.

Had je van te voren nagedacht over wat je wilde doen? Hoe je over wilde komen?

Nee, ik heb van te voren nergens over nagedacht. Het was op dat moment gewoon erg leuk om te doen en het werd voornamelijk gestimuleerd door contacten online.

Rickert zei al wel dat camathome.com opzien zou baren, omdat niemand dat op onze manier deed. Ik zag het bijzondere er eigenlijk niet zo van, tot de eerste journalist erover ging schrijven.

Heb je van te voren besloten welke grenzen er waren? Ik kan me nog herinneren dat je ooit op de site stelde dat je geen naakt zou publiceren. Ben je wel eens bang geweest voor stalkers? Je kreeg ook het nodige aan spullen opgestuurd kan ik me herinneren?

Nee, omdat er geen script was kwamen die grenzen zodra dingen zich voordeden. Geen naakt is bijvoorbeeld niet helemaal waar. Ik heb wel redelijk wat verleidelijke foto’s van mezelf online gezet. Maar deed dat de laatste jaren weer niet.

We kregen na een oproep voor een laptop inderdaad wel drie aanbiedingen voor een tweedehands die we zo mochten hebben, dat waren leuke dingen. Later kwamen er steeds meer telefoontjes en mails van mensen die ons ‘rijk’ konden gaan maken en met ons wilden samenwerken. Exploitanten van sexlijnen bijvoorbeeld. Daar hebben we altijd van af gezien, omdat we wilden doen wat we zelf wilden, geen verplichtingen wilden hebben, en camathome.com vooral leuk moest zijn, en geen werk. Met wat google ads vonden we dat we er genoeg aan hadden.

Vind je jezelf eigenlijk een personal brand?

Zelf denk ik nooit in dat soort marketingtermen, maar ik heb wel heel erg gemerkt dat het noemen van camathome.com, of ‘het eerste webcammeisje van nederland’ me heeft geholpen. We waren toch een soort internet celeberties. Er was heel veel media aandacht, vooral ten tijde toen Big Brother op tv kwam. Er kwamen later natuurlijk tientallen en honderden andere websites met webcams erbij, maar ze waren eigenlijk nooit origineler of beter. Ook werd ik jarenlang ook veel herkend op straat. “He ben jij dat meisje van die webcam?”

Laten we stellen dat je een personal brand bent, waar sta je dan voor? Hoe denk je dat mensen je zien?

Als ik een merk ben, dan sta ik denk ik voor authentiek, origineel, internet, voorlopers, zoiets. Ik wil altijd nieuwe dingen uitproberen. Van nieuwe Mentos Cola tot

Wat heeft dit personal brand je opgelevert? Wat doe je momenteel voor ‘de kost’ en speelt het hierbij een rol? En hoe?

Camathome.com heeft zowel voor mij als Rickert wel een verandering betekend. We werden al snel gezien als mensen die veel tijd op internet doorbrachten en er veel van wisten en werden zo gevraagd om mee te werken aan sites (www.wat.nl, ooit het eerste echte linklog van NL), Rickert rolde in het maken van websites en animaties en heeft al jaren zijn eigen bedrijf, www.dumpzone.com.

Ik werd gevraagd om over internet te schrijven en werd zo als afgestudeerd bewegingswetenschapper ineens freelance journalist. Eerst als columnist voor HCCnet/HCC, later werkte ik daar op de redactie. Als freelancer schreef ik ook voor Intermediair, het AD, Bright Magazine, en ik werk al jaren als vaste invaller voor Radio Online van de Tros. Sinds juli 2007 werk ik bij Bright als eindredacteur voor het blad en de site. Bright is een merk dat precies bij mij past: innovatie, technologie en lifestyle.

Als ik mezelf voorstel – of eigenlijk meer als anderen dat doen en over camathome vertellen – is er vaak wel herkenning. Je hebt in de afgelopen tien (10!) jaar toch kennis, expertise en een naam opgebouwd.

Ben je steeds bezig met je imago? Denk je er wel over na bij wat je doet?

Nee totaal niet. Al sta ik wel achter alles wat ik doe. Ik merk wel dat anderen het interessanter vinden dat ik nu bij Bright werk ipv bij HCC. En daar ben ik het zelf ook wel mee eens.

Heb je één gouden tip op het gebied van personal branding voor anderen?

Authentiek zijn. Het klinkt heel cliché natuurlijk, maar zelf skip ik ook snel blogs waarbij ik denk dat er een groter marketingdoel of management achter zit. Origineel zijn, dus niet zomaar een verzameling RSS-feeds en links naar anderen. En wil je echt slagen, dan moet je bereid zijn er veel tijd in te investeren. Camathome.com was niet groot geworden als ik maar eens in de twee weken de camera een uur had aangedaan. Nee, elke dag iets doen op die site.

Herbert is tegenwoordig creative director bij about:blank, een relatief nieuw bureau in de wereld van online communicatie dat toch al meer dan 10 jaar actief is in de IT en nieuwe media (tot voor kort onder de naam A&B). Herbert won als jong broekie van begin 20 een lamp en werd meteen neer gezet als de ‘Rock & Roll held’ van het reclame vak.

In zijn blogposting n.a.v. het artikel stonden een paar mooie aanleidingen om weer eens met Herbert te gaan praten.

Toch grappig hoe dat werkt, PR. Hield ik me de afgelopen twee jaar express een beetje gedeisd en was ik er niet rouwig om om onder de radar door te vliegen onder het mom: “eerst maar weer eens wat presteren, daarna kan ik altijd nog weer een grote muil opzetten”, ineens sta ik weer op de kaart. Boem!

Dus bewust even stil geweest, iets dat we vaker zien met personal brands. Hoewel ik me dan meestal afvraag: is het bewust of zijn ze gewoon druk aan het ondernemen? Bij Herbert was het dus een bewuste keuze.

Als ‘reaguurder’ op ADCN-voorzitter Peter van Zijp’s huilerige speech over het zogenaamde ‘gebrek aan echte creatieven in dit vak’, vond ik onbedoeld mooi een podium om niet alleen zijn klaagzang onderuit te schoffelen, maar ook mezelf te herpositioneren en daarmee hopelijk mijn oude imago van me af te schudden. Niks Rock & Roll, gewoon keihard werken en weten waar je mee bezig bent. En vooral: weten waar we over 10 jaar mee bezig zullen zijn.

Je herpositioneren, kan dat als personal brand? Dat was één van de centrale vragen van het interview.

Vind je jezelf een personal brand?

Absoluut niet. Ik ben wie ik ben, ik zeg wat ik denk, ik doe wat ik doe. Dat doe ik al jaren zo, en ik kan niet anders. Er is niets bedachts aan. “Es muss sein”, zeg maar. Dat ‘de buitenwereld’ (veelal: mijn vakgenoten) dat percipiëren als ‘een brand’, of ‘iets aparts’, is hun ‘ding’. Kan te maken hebben met de saaiheid van hun eigen bestaan, de angst voor risico’s, het stiekeme verlangen om ook gewoon jezelf te zijn, met alle consequenties van dien. En juist die consequenties, die niet altijd even positief (hoeven) te zijn, schrikken veel mensen af, denk ik. Het feit dat ik door velen wel gezien wordt als een personal brand, gebruik ik meestentijds op een ironische manier in mijn externe communicatie – ik vind het leuk mensen uit te dagen zichzelf te worden, te gaan doen wat ze eigenlijk diep in hun hart willen of hardop te zeggen wat ze eigenlijk denken.

Maar is een merk niet de lading die anderen er aan geven? Dus misschien ben je niet bewust een merk, maar ben je het dus wel? En kan het juist niet zo zijn dat een merk, dus ook een personal brand, juist geleefd moet worden? Om maar met normale merken te praten, Volvo zou wel kunnen roepen dat ze veilig zijn, maar als ze dat niet meer zijn is hun merk toch snel weg? Dus ben je misschien wel een brand, alleen niet echt dat je er over nadenkt?

Dat zou kunnen, maar ik laat het liever aan anderen over om daar iets over te vinden.

Ben je steeds bezig met je imago? Denk je er aan bij ‘alles’ wat je doet?

Voor geen meter. Anderen blijkbaar wel. Het enige dat ik weleens doe is ’spelen’ met de verwachting die mensen hebben bij mijn imago en de realiteit als ze me in het echt ontmoeten. Het plaatje dat op mij geplakt is strookt soms denk ik niet met de ‘live events’.

Heb je van te voren nagedacht over hoe je je wilde positioneren?

Nee, ik kan daar heel goed over nadenken voor anderen, of voor bedrijven, merken en organisaties. Maar het zou wel heel vermoeiend gaan worden als ik continue over mijn eigen positionering zou moeten nadenken, om nog maar te zwijgen over het feit dat ik dat psychisch ook enigszins ziek zou vinden. In het specifieke geval van het interview van Marketing Tribune, zal men aldaar hebben gedacht: “Wie is het alter ego van Peter van Zijp?”. Op mij gekomen zijn door mijn door anderen gepercipieerde imago van de ‘Herman Brood’ van de reclamewereld. En vond ik dat juist weer leuk door mijn eigen oprechte mening en visie te kunnen geven, die niets met rock & roll te maken heeft.

In je blog schrijf je dat je je wil herpositioneren, om je oude imago van je af te schudden. Hoe komt dat zo? Strookte je imago niet meer met wie je was? En hoe was dat zo gekomen?

Ik heb me nog nooit bewust gepositioneerd. Op mijn 14e kreeg ik lang haar, oorbellen en laarzen. Op mijn 18de stopte ik voor mijn eindexamen Gymnasum met school, en werd ik vervolgens afgewezen voor de Kunstacademie. Rolde per ongeluk in de reclame (waar ik helemaal niets van af wist) na het lezen van een artikel over een destijds beroemde reclamemaker. Bleek daar -volgens anderen dan, zelf vond ik mijn ideeënrijkdom volstrekt normaal- op jonge leeftijd per ongeluk goed in te zijn – heel autodidactisch, eigenlijk.

Het ging waarschijnlijk ‘mis’ met mijn imago toen ik op mijn 21e opeens met een ADCN Lamp in mijn handen op het podium stond, en opeens heel ‘hot’ werd. Alle vooroordelen die je hebt over de reclame, die kloppen, kan ik je vertellen. Sterker nog: de clichés zijn er zoetsappige kasteelromannetjes bij. Afkomstig uit een extreem gereformeerd en saai milieu, heb ik destijds denk ik een soort verlate puberteit meegemaakt: sportwagens, stapels vrouwen, sex, drugs en rock & roll, zeg maar. Het was slechts een periode van een jaar of 3, 4, maar omdat ik van mijn hart geen moordkuil maakte en geen zin had om het zoals de andere 90% van het vak heel laf stiekem te doen, kleefde dat nog lang na.

Van mijn 25e tot 33e heb ik keihard en heel serieus gewerkt, en een extreem heftige carrière gehad op basis van capaciteiten, talent, visie en inzet – anders word je op je 26e niet voor het eerst Creatief Directeur van een groot internationaal bureau. Dat soort carrièrestappen leiden natuurlijk ook tot kinnesinne, jaloezie, pisnijd en afgunst bij de ‘mindere goden’. Tel daarbij op dat de reclamewereld een soort incestueus roddelend dorp is en dat de vakbladen in mij altijd een dankbaar object vonden omdat ik als een van de weinigen durfde te zeggen waar het op stond, en zie: er is een imago gecreëerd. Alleen: nooit door mij.

Ik ben altijd mezelf geweest, heb me er nooit iets van aangetrokken, vond het altijd erg lachwekkend en kinderachtig en hield me liever met mijn werk bezig. In ‘96 hield ik me als een van de eerste ‘ouderwetse themacreatieven’ al bezig met internet, ik zag daar de toekomst van het vak ontstaan. Omdat ik echter nog steeds mezelf bleef (lang haar, oorbellen, laarzen, geen blad voor de mond), raakte de reclamewereld in de war: dat klopte niet. Internet nerds hoorden op sneakers te lopen en brillen te dragen, plus een rugzak. Nu, op dit moment, snapt men nog steeds geen reet van mij. Ik heb nog steeds lang haar, oorbellen en laarzen, maar beweeg me op futuristische marketinggebieden waar mijn oud-collegea en -vakgenoten misschien nog nooit van gehoord hebben.
Natuurlijk vind het leuk om daar mee te spelen, maar de basis blijft voor mij altijd: wees wie je bent. En doe je werk gewoon. Heel goed. Een grote bek die niet gestaafd wordt door een bewezen trackrecord, is vele malen dodelijker dan een ‘losbandig’ imago in de ogen van niet ter zake doende leken, terwijl je continue aantoont recht van spreken te hebben.

Dus eigenlijk ben je gewoon altijd jezelf geweest, alleen was de perceptie van wie je was nogal verdraaid? Dus na een periode van mediarust ben je nu weer gewoon jezelf en probeer je misschien je eerste imago, van creatief en recalcitrant op te pakken?

Ik ben altijd mezelf geweest en gebleven, ook in de periode van ‘relatieve mediarust’, zeg maar. Sterker nog: die periode had ook sterk te maken met allerlei persoonlijke ontwikkelingen, dus ik moest wel. Mezelf blijven, of worden, dan. Ik pak zelf ‘niks op’, nu. Al helemaal geen imago. Dat doen de media zelf.

Wat zijn je 3 belangrijkste merkwaarden?
Ik zou het niet weten. Ben ik niet mee bezig. Misschien:

1. Blijf
2. Bij
3. Jezelf

Misschien moet ik de vraag herformuleren, immers, volgens Jeff Bezos is je imago is wat men over je zegt als je de kamer verlaten hebt. Hoe denk je dat je door de meesten in je branche gezien wordt? Wat zijn vanuit die optiek je merkwaarden?

Ik ben er absoluut niet mee bezig hoe anderen mensen mij zien, en al helemaal niet mijn vakgenoten. Ze zullen me wel of een enorme eikel vinden, of juist een aimabel mens. De eerste groep heeft het van horen zeggen, through the grapevine en heeft me nog nooit ontmoet. De laatste groep kent me persoonlijk, en weet: “either you love him, or you hate him”. Maar nogmaals: het interesseert me niet. Geen bal.

Hoe exploiteer je jezelf nu al personal brand? Wat zijn je spin offs? Waar verdien je geld mee? Wat heeft het voor je opgeleverd?

Ik exploiteer mezelf niet bewust als personal brand. Dat doen anderen voor mij. De spin-offs zijn duidelijk: veel PR en veel spreekbeurten. Mijn geld verdien ik met het bedenken van unieke creatieve concepten op het snijvlak van marketing, communicatie, PR, media, internet en bedrijfsorganisatie. Wat de niet bewust veroorzaakte ‘personal branding’ mij heeft opgeleverd, is in elk geval autoriteit als creatief, visionair en conceptontwikkelaar – ook naar mijn klanten en potentiële klanten. Bekendheid is new business wise natuurlijk nooit weg.

Welke online media zet je eigenlijk in om je te branden? Want je brand jezelf dus eigenlijk niet bewust, maar je profileert je wel (een beetje). Je weblog ken ik, heb je er nog meer?

Eigenlijk niet. Mijn weblog moet sterk geüpdate worden op het gebied van functionaliteiten, vindbaarheid en design. Die noodzaak tot updaten geldt ook voor mijn adresboek en mijn profiel in social networks. Ik zet het steeds op de actielijst, maar kom er wegens tijdgebrek niet aan toe. Zegt wellicht ook iets over de prioriteiten die ik er aan toeken. Wel ga ik einde zomer komen met een heuse nieuwsbrief: “Wat zijn we allemaal aan het doen?”. Maar ook die verschuift naar de onderkant van de lijst, in de waan van de dag. Weet je wat het is: je moet gewoon je werk goed doen en bijzondere dingen bedenken waar klanten blij mee zijn. Dan komt de rest vanzelf.

Heb je één gouden tip op het gebied van personal branding voor anderen?

Eeh… nee. Ik weet niet hoe ik het zelf ‘gedaan’ heb. Wel ben ik jaloers op een bureaunaam in dit vak, die voor mij alles samenvat: BSUR.
Dat geldt voor jezelf, en voor de adviezen die je je klanten geeft. ‘Nep’ komt altijd uit, en dan heb je pas echt een probleem.

BSUR?
Een combinatie van Be As You Are en Be Sure. Mooier kan ik het niet verwoorden.

Kijk je als recruiter op het internet hoe potentiële kandidaten (mensen die gesolliciteerd hebben) zich profileren? Google je ze? En doe je dit voor al je kandidaten of slechts bepaalde (type) kandidaten?

Bij onduidelijke CV’s of  CV’s waarbij ik twijfel ga ik sneller googlen. Als ik zelf CV’s vind of goede mensen reageren op advertenties, dan kijk ik vaak nog even op Hyves. Bij zwaardere functies google ik meer. Check bij Linkedin of er connecties zijn met mensen die ik ken. Linkedin profielen zijn vaak beperkt qua informatie, dus dan probeer je met googlen aan meer info te komen. Als CV’s niet aansluiten google ik helemaal niet.

Wat bekijk je van ze (als ze het hebben natuurlijk)? Hun Hyves pagina? Hun linkedin profiel? Hun weblogs? Wat nog meer?

Ik bekijk altijd Hyves als dat lukt. Dat zegt meer over de persoon, foto’s, hobby’s, persoonlijke situatie enz., in welke hyves zitten ze, krabbels.

LinkedIn profiel zegt niet zoveel. Komt meestal overeen met CV, maar is vaak beperkter. Ik bekijk wel of er een connectie is met iemand die ik ken, zodat ik navraag kan doen. En of er aanbevelingen zijn. Blogs – als die er zijn -  lees ik altijd. Verder wat er omhoog kom, bijv. zaken die ze bij vorige bedrijven of huidige bedrijven hebben gedaan. Xing, Schoolbank en Plaxo vind ik niet zo spannend.

En hoe weegt dit mee in het proces? Waar kijk je naar (foto’s,artikelen, etc)? En hoe maak je daar een afweging in?

Het ligt aan welke info ik tegen kom. Ik kijk wel vaak of iemand bij ons bedrijf past (m.n. Hyves), maar ik ga daar niet blind op. Het geeft een indruk, maar is niet bepalend om een kandidaat wel of niet uit te nodigen. Of je moet hele foute informatie tegenkomen. Laatst met googlen kwamen wij iemand tegen die in een schuldsanering zat. Dat wegen wij dan weer wel mee. Als wij dan twijfels hebben over iemand, geeft die informatie wel doorslag om iemand niet uit te nodigen. Voor de rest gebruik ik het meer om te kijken hoe “echt” iemand is. Klopt de info op Hyves met hoe iemand zich presenteert en vertelt tijdens een interview.

Zoek je ook wel eens mensen op (online) om ze te vragen voor Spill tekomen werken? En op welke media (Hyves, Linkedin, via google, etc) doe je dit?

Ik kijk via Monsterboard en LinkedIn naar bepaalde mensen bij regelmaat. Ik zoek dan op een bepaalde functie en vind dan een aantal personen. Hyves vind ik geen methode. En google ook niet.

En heb je nog één gouden tip voor mensen hoe ze zich online moeten profileren om bij (een bedrijfs als) Spill een goede indruk te maken?

Ondernemend zijn, “Be yourself” en deel je passie (geen bla  bla en opgeklopte profielen). Zorg dat je makkelijk vindbaar bent, profielen up-to-date, evt aanbevelingen, blogs als je die heb. Maar de basis is toch een interessant CV.

Ik ben er in elk geval niet actief mee bezig geweest. Maar als mensen om je heen gaan roepen dat je “het merk Frank Meeuwsen” bent dan sta je toch wel even raar te kijken. Ik heb geen merchandise, geen alles verslindend budget om mezelf te marketen en geen payoff (al komt Heyho let’s go wel aardig in de buurt).

Dus nee, ik vind mezelf niet een personal brand. Ik vind wel dat ik mezelf de afgelopen jaren in een positie heb geworsteld waarbij je een zekere expertise hebt opgebouwd en een vertrouwen bij mensen dat ze van je expertise gebruik kunnen maken. In die zin weten mensen wat ze aan me hebben, kennen ze mijn “merkwaarden”. Maar het is geen bewust proces. Eerder iets wat je gewoon doet…

Ben je steeds bezig met je imago? Denk je er aan bij ‘alles’ wat je doet?

Nee. Sowieso vind ik het gek om met een imago bezig te zijn. Je kunt alleen jezelf zijn, meer is niet mogelijk. Door de groeiende interactie momenten online (blogs > RSS > video > Twitter > Friendfeed) en mijn interesse en dus activiteit hierin, ga je automatisch meer van jezelf blootgeven. Natuurlijk denk ik wel eens na of ik iets wel of niet op twitter zet en soms herschrijf ik wel eens een zin in een blog of een reactie om hem scherper te krijgen of juist af te zwakken. Maar het is geen bewuste bezigheid vanuit het principe “ik moet aan mijn merk denken”. Sterker nog, ik denk juist dat die eerdergenoemde “merkwaarden” meer diepte en perspectief krijgen door de soms wat dubieuze of minder-nadenkende opmerkingen die online komen.

Heb je van te voren nagedacht over hoe je je wilde positioneren?

Nope, nooit. Het enige wat ik wilde is dingen doen die ik leuk vind.

Wat zijn je 3 belangrijkste merkwaarden?

Ik denk dat wat ik meebreng in mijn persoontje is kennis over nieuwe online ontwikkelingen, eerlijkheid en een gezonde dosis rock ‘n roll en relativering…

Je werkt voor een bedrijf, wat heeft het bedrijf denk je verdient aan jouw personal brand? Hoe is Rhinofly beter geworden van het feit dat Frank Meeuwsen er werkt en als persoon zo bekend is? Denk je dat er dingen gebeurt zijn die zonder jouw personal brand niet of minder succesvol zouden zijn geweest? En denk je dat Rhinofly bijvoorbeeld meer krediet heeft bij bepaalde groepen omdat jij er werkt?

Ik zou het anders willen formuleren. Elk merk wordt gebouwd. Elk merk heeft zijn bouwers. En ik kan wel zeggen dat zonder Rhinofly er geen “merk Frank Meeuwsen” zou zijn. Zonder het onvoorwaardelijk vertrouwen van Martijn Verhoeven en Ronald van Schaik zou ik niet datgene doen wat ik nu doe en zou ik bv niet dit interview doen. Mede door hetgeen wat Rhinofly als merk is, dat straalt ook op mij af. En vice versa, zoals jij al opmerkt. Rhinofly is niet beter geworden van het merk Frank Meeuwsen. Rhinofly is beter geworden van hetgeen wat ik inbreng en hetgeen wat ik voor het merk Rhinofly doe. Dat heeft niets met bekendheid of wat dan ook te maken. Misschien dat onze virale vacaturevideo wat minder zou zijn rondgezongen als ik niet wat mensen in mijn netwerk zou hebben gevraagd om hem te posten. Misschien dat Frank-ly niet had bestaan zonder mij, maar wie weet wat er wel was geweest. Rhinofly kan van mijn kennis gebruik maken omdat ik dankzij Rhinofly die kennis heb kunnen vergaren. Wellicht dat we wat makkelijker nu aan andere resources komen omdat het netwerk wat we hebben wat groter is geworden. Maar ik vind het tekort doen aan Rhinofly als merk om het aan het merk Frank Meeuwsen op te hangen.

Heb je één gouden tip op het gebied van personal branding voor anderen?

Stay hungry, stay foolish (Google het als je het over een personal brand wil hebben….)

In eerste instantie dacht ik van niet, maar toen je met deze vraag kwam ben ik daar eens over gaan nadenken. Ik ben freelancer en als freelancer moet je jezelf profileren, dus in zoverre ben ik wel een personal brand.

Hoe profileer je jezelf? Welke online middelen zet je daar voor in?

Ik houd een vlog bij, een video blog, op viva.nl. Daarnaast heb ik een nog een aantal blogs en vlogs, zowel voor persoonlijke dingen als zaken die ik met mensen wil delen.

En daarnaast ben ik natuurlijk actief in allerlei sociale netwerken zoals Hyves en Twitter. Vooral Twitter, ik ben helemaal twitter verslaafd.

Je bent niet bang om privé zaken online te zetten. Je hebt een video dagboek op Viva waar je schrijft over slapeloosheid en depressie, je hebt een first date live gestreamt. Is het een bewuste keuze dat je zoveel van je privé leven deelt?

Eigenlijk heb ik daar nooit zo bij stil gestaan. Ik ben opgegroeid met het internet en ik had heel vroeg eigenlijk al vrienden in Amerika, waar het internet toen al veel normaler was. Ik ben toen ook een website gaan bijhouden, ik was toen 16 of 17, waarop ik ook alles deelde. Ik deed dat voor mijn vrienden en ik heb nooit gerealiseerd dat anderen dat ook konden lezen of interessant zouden vinden.

Uiteindelijk zijn we allemaal mensen, en dat vergeten sommige mensen wel eens. Het is altijd leuk om te weten waar we allemaal mee bezig zijn en wat voor problemen iemand heeft. Een soort voyeurisme zit er toch in iedereen.

Denk je dat alles wat je uit je privé leven deelt een impact heeft op je professionele imago?

Daar was ik wel heel bang voor, zeker toen ik over de slapeloosheid ging vertellen en de depressie die daarbij kwam. Is dat wel goed voor mijn imago en hoe kijken potentiële opdrachtgevers hier tegen aan? Maar iedereen is positief geweest, ik heb alleen maar leuke reacties gekregen en ik heb sindsdien meer opdrachten dan ooit.

Kan het ook zo zijn dat er wel een aantal potentiële klanten juist wel afhaken omdat je zo open bent, maar aan de andere kant net zoveel, of misschien meer, andere juist wel denken dat iemand met zoveel lef, die moeten we inhuren?

Ja, dat kan zeker het geval zijn. Een heleboel van mijn vrienden zijn ook niet online bezig en begrijpen het ook niet, maar het maakt mij niet zoveel uit. Ik ben wie ik ben, daar kan je geheimzinnig over doen, maar wat schiet je daar mee op?

Heb je van te voren nagedacht over je je wilde positioneren?

Nee, ik ben totaal niet zakelijk ingesteld en ik ben er gewoon ingerold. Mijn opdrachten kwamen uit mijn netwerk, van borrels en zo. De gunfactor naar mijn kant toe is blijkbaar heel groot.

Hoe denk je dat je potentiële opdrachtgevers je zien? Wat zijn je merkwaarden?

Ik wist dat mensen mij altijd zagen als dapper, gezellig, intelligent, leuk en een doorzetter, lief. Allemaal heel positief, maar ik zag mezelf niet zo. Voor het viva blog heb ik vrienden en collega’s geïnterviewd en toen kreeg ik ook al die opmerkingen terug. Dus als mensen die me kennen me blijkbaar zo zien, ben ik daar ook maar in gaan geloven en wil ik ze ook waarmaken. Als ik er drie moet noemen waarvan ik zelf hoop dat mensen ze in mij zien is dat sociaal, communicatief en creatief.

Je hebt een hele bijzondere manier gevonden om je personal brand te exploiteren: Marloozvertizing.

Marloozvertizing is eigenlijk begonnen als een grap. Ik wilde heel graag naar The Next Web, maar kon de 750 euro daar niet voor betalen. Op Twitter kreeg ik redelijk alles voor elkaar, dus ik heb een oproep geplaatst dat ik graag naar The Next Web wilde en in ruil daar voor een t-shirt van het bedrijf zou dragen. Iets wat me in het verleden veel opviel was dat ik altijd op heel veel foto’s stond als ik op borrels was, dus dat zou veel exposure opleveren. Bemba reageerde daarop en in ruil voor een t-shirt en de entree heb ik daar drie dagen voor ze rond gelopen. Tegen Bemba had men zelf gevraagd met hoeveel mensen ze er waren, want ze hadden zoveel mensen met een t-shirt gezien, terwijl alleen ik en Arne er waren.

Middels Marloozvertizing ben ik inmiddels ook bijvoorbeeld naar de spin awards geweest, inclusief het diner, dankzij nettraject. En ik zoek nog een sponsor voor Le Web.

Exploiteer je je personal brand nog op andere manieren?

Ik ben dus freelance filmmaker en ik krijg mijn opdrachten vanuit mijn netwerk vanwege wie ik ben. Dus als freelancer maak ik zeker gebruik van mijn personal brand.

Heb je nog een gouden tip voor mensen die meer aan online personal branding willen doen?

Maak jezelf zichtbaar, besteed met zorg aandacht aan je netwerk profielen. Zet er geen rare dingen op die misschien schadelijk voor je kunnen zijn, maar ben wel open en eerlijk.

Het hele interview (15 minuten) is hier als MP3 te beluisteren.

Kijk je als recruiter op het internet hoe potentiële kandidaten (mensen die gesolliciteerd hebben) zich profileren? Google je ze? En doe je dit voor al je kandidaten of slechts bepaalde (type) kandidaten?

Ja, dat begint eigenlijk al bij ontvangst van de sollicitatie. Bijvoorbeeld: welk e-mailadres gebruiken ze? (partyanimal4ever@hotmail.com roept toch bepaalde associaties op). Als ik kandidaten opzoek op Internet doe ik dit meestal via www.wieowie.nl. Hier zie je google-resultaten, maar ook hyves, linked-in etc. Dit gebruik ik vooral bij kandidaten van wie de sollicitatie niet erg serieus overkomt. (bijvoorbeeld vreemd e-mail adres, onprofessionele opmaak van CV, “msn-taal” in begeleidende brief etc)

Wat bekijk je van ze (als ze het hebben natuurlijk)?

Ik let vooral op hun linkedin profiel (komt dit overeen met CV), weblogs (wat voor type is het) en Hyves voor een foto.

En hoe weegt dit mee in het proces? Waar kijk je naar (foto’s, artikelen, etc)? En hoe maak je daar een afweging in?

Dit weegt eigenlijk pas mee in het proces op het moment dat ik rare dingen tegenkom. Bijvoorbeeld als het linked-in helemaal niet overeenkomt met CV, of dat iemand alleen maar hele wilde of vreemde foto’s op Hyves heeft staan. Maar het kan ook een positieve invloed hebben: bijvoorbeeld wanneer iemand veel artikelen of reacties op weblogs heeft geschreven en daarmee bewijst veel verstand van zaken te hebben.

Zoek je ook wel eens mensen op (online) om ze te vragen voor Adlantic te komen werken?

Nee.

En heb je nog één gouden tip voor mensen hoe ze zich online moeten profileren om bij (een bedrijfs als) Adlantic een goede indruk te maken?

Zorg ervoor dat je je professioneel opstelt: Gebruik een net e-mailadres, scherm eventueel privé foto’s op hyves af. Probeer te voorkomen dat een recruiter bij de eerste zoekactie op Google gelijk een foute privéfoto te zien krijgt. En als je een leuk weblog of iets dergelijks hebt (dat wel relevant is voor de functie binnen AdLantic), zet hem dan gerust op je CV.

Karin heeft Frans en Spaans gestudeerd, heeft veel banen gehad, maar altijd het gevoel gehad ‘is dit het nu’? Na enige soul searching kwam ze tot de conclusie dat koken en tekenen haar passie waren. Een vriend suggereerde daar een website van te maken en dan daarmee te beginnen. Zo is de site kokenmetkarin.nl begonnen met recepten en illustraties. En een poppetje, haar alterego Karin, die tips geeft en dingen uitlegt.

Was het doel toen je startte om ondernemer te worden?

‘Nee, het is een uit de hand gelopen hobby. Ik kreeg er wel zoveel energie van dat ik er wel iets mee wilde doen, maar dat is nooit het doel geweest toen ik begon. Het begon zoals de meeste sites met drie bezoekers per dag, ikzelf, mijn moeder en één onbekende. Maar al redelijk snel ging het als een olievlek. Toen heb ik ook contact gezocht met blogo media en daar heb ik een koken.blogo gestart. En met het weblog erbij ging het heel snel. Toen ontstond ook heel snel het idee dat ik er meer mee kon en dat lukt gewoon niet als je een baan hebt. Dus toen heb ik het besluit genomen dat ik me hier helemaal op ga storten er mijn werk van ga maken.’

Vind je jezelf een personal brand?

‘Ja en nee. Het grappige is dat het wel ontstaan is, maar ik mezelf nooit als persoon centraal heb willen zetten. Ik wil mensen op een plezierige manier aan het koken krijgen. Daarom is het poppetje er ook bij gekomen, om op een prettige manier dingen te kunnen uitleggen zonder dat ik zelf steeds in beeld hoef te zijn. Maar als je het omdraait, als ik er mee stop houdt het merk koken met Karin ook op.’

Dus je bent wel bewust bezig met het imago koken met Karin

‘Ja, ik ben wel bezig om een ‘kookimperium’ te creëren, maar ik wilde het niet puur op mezelf toespitsen. Daarom is ook dat poppetje erbij gekomen. Op een gegeven moment wilde ik ook kookvideo’s maken, maar ook daar wilde ik niet dat het om mij als persoon ging. Dus maakte we filmpjes waar je handen iets zag bereiden, maar dat werkte dus niet. Dus uiteindelijk sta ik nu toch gewoon met mijn gezicht voor de camera. Dus nu ben ik wel heel erg bezig met de vraag of ikzelf over kom wat ik ook wil uitstralen met de site. Geen stress, gewoon lekker gezellig koken en zonder al te veel moeite iets bijzonders op tafel zetten.’

Je bent bewust dus bezig geweest met wat je wilde uitstralen met koken met Karin. Je belangrijkste merkwaarde is ‘kleine moeite, groot effect’ en vooral dat ongecompliceerde wil je uitdragen. Is dit geheel authentiek en let je er erg op in hoe je je verder online presteert?

‘Het is wel heel authentiek. Ik hoef geen moeite te doen om na te denken over mijn imago, want het is wie ik ben. Wel heb ik, doordat ik nu zelf ook kookboeken schrijf en veel actief ben, nog meer respect gekregen voor anderen in het vak. Ik zal daarom ook niet meer zomaar iemands werk afkraken.’

Wat doe je allemaal om je online te profileren?

‘Ik heb mijn eigen site, kokenmetkarin.nl met daarop o.a. filmpjes en tekeningen. Maar het is wel allemaal gericht op de recepten. Ik heb een eigen blog, koken.blogo.nl, met allerlei artikelen. Dit mede omdat ik gaandeweg er achter kwam dat ik schrijven heel leuk vond. Daarnaast reageer ik uiteraard op andere weblogs. Online alleen verdiend echter geen geld en daar kan je lang niet alles mee.’

Is een online personal brand goed offline te exploiteren?

‘Ja, online is puur mijn visitekaartje. Veel van mijn opdrachtgevers, zeker voor de workshops, komen via mijn website naar mij toe.’

Waar verdien je dan je geld mee?

‘Ik geef kookworkshops voor groepen, ik schrijf kookboeken, ik schrijf als freelancer artikelen en recepten voor allerlei tijdschriften en bladen en doe ook illustraties.’

Wat wil je nog meer doen? Waar liggen nog meer exploitatiemogelijkheden van het personal brand Karin?

‘Ik zou graag nog iets met tv willen doen. Daarnaast zie ik mogelijkheden voor productlijnen van potten, pannen, theedoeken, maar ook blocknotes met boodschappenlijstjes, misschien zelfs wel iets met jam of chutney. The sky is the limit.’

Heb je nog een gouden tip voor online personal branding?

‘Mijn tip zou zijn, blijf dicht bij jezelf. Bekijk wat je echt leuk vindt en daar ben je dan vaak ook echt goed in en als je ergens echt goed in bent vind je het vaak ook erg leuk. Maar probeer vooral niet iets te doen waarmee je denkt dat je rijk of beroemd wordt, dat kan vanzelf komen, maar zoek vooral iets waar je gelukkig van wordt.’